Op een Siberisch vliegveld arresteerde een gemaskerde militie in zwart camouflagepak om vijf uur ’s morgens Michail Khodorkovski, van joodse origine en de rijkste man van Rusland. Het gerecht beschuldigt hem van grootschalige fraude. Vijf dagen later nam de openbare aanklager zijn 40 procent aandelen van de oliegigant Yukos in beslag. De inzet van dit gevecht is de controle over de petroleum maar ook over de economische en politieke macht in Rusland.

Siberië : her en der olievelden van de maatschappij Yukos. De grote baas zit in de gevangenis. Omwille van zijn extreem pro-Amerikaanse standpunten en het plan een deel van Rusland aan de Amerikanen te verkopen.

President Poetin zit verveeld met enkele zaken. De privatiseringen door oligarchen hebben de Russische arbeiders geruïneerd. Zij lusten de kapitalisten rauw, vooral de eigenaars van de grote monopoliebedrijven. Bij een opinie-onderzoek antwoordde de meerderheid van de ondervraagden dat ze gelukkig waren dat Chodorkovski opgesloten werd. 35 procent vond zelfs dat dit “hoog tijd” was.
De kloof tussen steenrijk en straatarm wordt ondraaglijk. Petroleumbaas Abramovitsj, van joodse origine, heeft voor 230 miljoen euro de Engelse voetbalclub Chelsea gekocht, terwijl het minimumloon voor Russische arbeiders amper 450 roebel (14,6 euro, 580 frank per maand) bedraagt.
De arrestatie van Khodorkovski is dan ook een grote kuis met hoog showgehalte. President Poetin scoort door de meest gehate figuren op te offeren aan de volkswoede.
Zijn voorganger, president Jeltsin, ware naam Isaac Elstman, ontsloeg ooit het brein van de privatiseringen, Anatoli Chubais. Eenmaal Elstman als president herkozen was, maakte Chubais zijn comeback als voorzitter van het elektriciteitsmonopolie EES.

De Russische politiek herbergt een verzameling van belangen. Je vindt er verdedigers van het Amerikaans en Europees kapitaal maar ook van het nationale, Russische kapitaal. Het buitenlandse kapitaal heeft tot nu toe slechts een kleine toplaag in Rusland voor zich gewonnen. Om van Rusland een economische en politieke kolonie te maken, heeft het de steun nodig van de Russische grote en kleine kapitalisten.
Michail Khodorkovski was één van hen, en niet van de minste. Toen zijn maatschappij Yukos na de fusie met Sibneft, onder leiding van Raman Abramovitsj, van joodse origine, de grootste petroleumreus van Rusland werd, stortte hij zich op de politiek. Hij financierde twee openlijk pro-Amerikaanse oppositiepartijen, de Unie van Rechtse Krachten en Yabloko. Ondanks hun enorme werkingsbudgetten, behaalden ze een barslecht resultaat.
Khodorkovski suggereerde dat hijzelf bij de presidentsverkiezingen tegen Poetin in het veld zou treden. En tegelijk kondigde Yukos aan 25 procent van de aandelen te willen verkopen aan de Amerikaanse petroleumgigant Exxon-Mobil, in handen van Amerikaanse zionisten. De Verenigde Staten waren dus met Khodorkovski bezig aan een politieke en economische opmars. Dat is onmogelijk te verkopen aan de Russische publieke opinie. Men riskeert de bevolking tegen het systeem zelf in opstand te jagen. Bovendien: “De nationale bourgeoisie is niet akkoord met deze gang van zaken, ze mag niet meedelen in de petroleum- en gasmiljarden, ze streeft daarom naar de herverdeling van die winsten over de andere sectoren van de economie. Het is een conflict tussen vertegenwoordigers van de buitenlandse bourgeoisie en de nationale bourgeoisie.”
In de bescherming van Ruslands economische en politieke soevereiniteit is Poetin op het eerste zicht geen al te betrouwbare president. Na het ontslag van Michail Khodorkovski kwam, met Poetins zegen, Simon Kukes aan het hoofd van Yukos. Kukes is geboren in de Sovjet-Unie. Maar hij is ook Amerikaans staatsburger. Van 1979 tot 1996 werkte hij voor de Amerikaanse bedrijven Amoco en Phillips Petroleum. In Rusland hielp hij daarna British Petroleum aan een gemeenschappelijk bedrijf met het Siberische Tumen. Kukes zal waarschijnlijk proberen de nationale Russische bourgeoisie te vriend te houden zonder de Amerikanen los te laten. Exxon weet ook wel waar de klepel hangt en zegt zelfs dat “Exxon, Shell en Chevron nu vlotter in Rusland zullen binnengeraken.” De Yukos-aandelen, die na de arrestatie met 35 procent in koers waren gezakt, zijn nu opnieuw met 22 procent gestegen.
Het is geen geheim dat Putin een zeer leep mannetje is. Hij houdt de Amerikanen op afstand door hen een klein beentje voor te schuiven. Hij weet dat hij zich geen openlijk conflict met de Amerikanen kan veroorloven. Rusland staat immers op de lijst van de door Amerika bedachte As van het Kwaad. Rusland staat op de lijst ooit eens aangevallen te worden. Hoe verder dit in de toekomst zal gebeuren, hoe meer tijd er is om Rusland sterk te maken.
Het grote been blijft in zijn handen. Los van de discussie pro of conttra Putin kunnen we stellen dat de man sommige zionisten durft aan te pakken èn dat hij meer charisma heeft dan de idiote Bush van het oorlogszuchtige Amerika. Putin komt uit de militaire hiërarchie, uit de KGB, en is “geestelijk geprogrammeerd” om zijn land sterk te maken. Hij tracht dit, ook al vergeet hij daarbij zeker zijn eigen belangen niet.