Tijdens een lezing over de Israëlische positie ten aanzien van het internationale strafrecht en het Internationale Strafhof te Den Haag, gehouden op 20 november jl. in het Grotius Centre in Den Haag, heeft de Israëlische ambassadeur in Nederland, Eitan Margalit, een vergelijking gemaakt tussen de rol van Israël inzake het bloedbad (1982) in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila en de Nederlandse rol in het drama van Srebrenica (1995). Margalit gaf te kennen dat hem tot op heden niemand heeft kunnen uitleggen dat er een verschil is tussen beide rollen.
Met zijn uitspraak plaatst Margalit de verantwoordelijkheid van het Israëlische leger voor de duizenden Libanese en vooral Palestijnse burgerdoden en vermisten in de twee vluchtelingenkampen op één lijn met de rol die het Nederlandse leger heeft gespeeld tijdens de val van de Bosnische enclave. Dit is volstrekt onaanvaardbaar, vindt Stop de Bezetting-afdeling Leiden.
Het Nederlandse leger had op verzoek en met een mandaat van de VN tot taak het handhaven van de vrede en het bieden van bescherming aan de burgerbevolking van Srebrenica. Israël trad ten tijde van het bloedbad in Sabra en Shatila, begaan door een falangistische Libanese militie, op als bezettingsmacht. Onder leiding van de toenmalige Israëlische minister van defensie en huidige premier Ariel Sharon oefende Israël feitelijke militaire controle uit in het gebied waarin het bloedbad plaatsvond en was daarom verantwoordelijk voor de bescherming van de aanwezige burgers.
Met instemming van, onder het toeziende oog en met actieve steun van het Israëlische leger trokken militieleden de kampen Sabra en Shatila binnen en maakten zich volgens VN-resolutie 37/123D schuldig aan een daad van genocide. Het Israëlische leger bood op geen enkele wijze bescherming aan de burgers in de kampen; mensen die het bloedbad probeerden te ontvluchten werden met geweld teruggedreven. Terwijl ook in Srebrenica genocide plaatsvond, was van een dergelijk verwerpelijk en onwettig gedrag door Dutchbat geen sprake.
In 1983 oordeelde de Israëlische onderzoekscommissie Kahane dat Sharon “persoonlijk verantwoordelijk” was voor het bloedbad in Sabra en Shatila. Ten gevolge daarvan en publieke verontwaardiging moest Sharon als minister van defensie aftreden.
Met zijn vergelijking suggereert de Israëlische ambassadeur ten onrechte dat Israël nobele doelen had ten aanzien van het lot van de bevolking in Sabra en Shatila en dekt hij de misdaden van Israël inzake het bloedbad toe. Erger, hij wekt de indruk dat Nederland kwade bedoelingen had ten aanzien van de burgerbevolking in Srebrenica en criminaliseert hij de taak en de rol van Dutchbat.